تو شعرای سپید من جایی نمونده واسه تو
سیاهی و دربه دری از روزگار من برو
برو دیگه دوست ندارم یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمیخوام تو گوشم شعرای غمگین بخونی
اگه نمیری هم بدون که دشمن جون منی
دلم میخواد هر جوری هست کنار من جون بکنی
دنیای من روشن و تو دشمن روشنیا
خورشید من داره میاد بی سرو پای رو سیا
میخوام روزای خوب من شکنجه جونت بشه
سپیدیای من تورو تا مرز جون کندن بکشه
سیاهی و در به دری غصه ناتموم من
چقدر باید گریه کنم از منو گریه دل بکن
دختر ماه و مهر من اومده و پشت دره
اونم دلش میخواد غم رو از روزگار من ببره
برو دیگه دوست ندارم یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمیخوام تو گوشم شعرای غمگین بخونی
اگه نمیری هم بدون که دشمن جون منی
دلم میخواد هر جوری هست کنار من جون بکنی











